آبادان؛ برزیل ایران، پایتخت عینک و فلافل

آبادان یک شهر معمولی نیست؛ یک «جزیره» است که بین دو رودخانه اروند و بهمنشیر محصور شده. این شهر زمانی مدرن‌ترین شهر خاورمیانه و پایتخت نفتی ایران بود. هنوز هم وقتی در محله‌های «بریم» و «بوآرده» قدم می‌زنید، ویلاهای انگلیسی و شمشادهای پیچیده دور فنس‌ها، بویِ گذشته‌ی لوکس شهر را می‌دهند.

فرهنگ آبادان، فرهنگ «استایل» و «خوش‌گذرانی» است.

اینجا تنها جایی در ایران است که کلیسا و مسجد دیوار به دیوار هم هستند (کلیسای گاراپت و مسجد امام موسی کاظم) و نماد صلح‌اند. برای مسافرین، آبادان یعنی خرید شکلات و قهوه اصل از «ته‌لنجی‌ها»، خوردن فلافل تند در خیابان امیری و شنیدن خاطرات شیرین از زبان راننده تاکسی‌ها.

توصیه‌ای از طرف پلومر:

فلافل در لاین ۱: همه خیابان امیری را می‌شناسند، اما فلافل‌خورهای حرفه‌ای به «لاین ۱ احمدآباد» می‌روند. اینجا فلافل و سمبوسه را در نان‌های داغ و با سس انبه‌ای می‌خورید که تندی‌اش اشکتان را در می‌آورد!

بازار ماهی‌فروشان: اگر ماهی‌شناس نیستید، فقط برای تماشا بروید! دیدن صبوری و شوریده و زبیدی‌های تازه صید شده و چانه زدن زنان آبادانی با فروشنده‌ها، یک تئاتر زنده است.

سینما نفت (تاج سابق): این سینما که شبیه شیر نشسته است، یکی از زیباترین سینماهای تاریخی ایران است. حتی اگر فیلم نمی‌بینید، معماری بیرونی آن برای عکاسی عالی است.

قهوه‌خوری: آبادانی‌ها قهوه‌خورهای قهاری هستند. قهوه‌های عربی (دله) در بازارهای قدیمی طعمی دارد که خواب را تا صبح از سرتان می‌پراند.

دیدنی‌های شاخص شهر:

• بازار ته لنجی‌ها (خیابان امیری): مرکز خرید اجناس خارجی، خوراکی و پوشاک بدون گمرک.
• مسجد رنگونی‌ها: مسجدی با معماری هندی و سیمانی که کارگران برمه‌ای پالایشگاه آن را ساختند.
• کلیسای سجاد (گاراپت مقدس): چسبیده به مسجد.
• موزه بنزین خانه: اولین پمپ بنزین ایران که تبدیل به موزه شده.
• موزه کارآموزان: موزه صنعت نفت در محل آموزشگاه‌های قدیمی.
• ساحل رودخانه اروند: پیاده‌روی با نمای کشور عراق در آن سوی آب.
• محله‌های بریم و بوآرده: بافت مسکونی شرکتی با معماری انگلیسی.