بندرعباس؛ شاهراه طلایی خلیج فارس

بندرعباس (که قدیمی‌ها به آن «گمبرون» می‌گفتند) شهری است که هویتش با «مقاومت» و «تجارت» گره خورده. اینجا جایی است که شاه‌عباس صفوی، پرتغالی‌ها را بیرون کرد و نام خودش را بر شهر گذاشت.

وقتی در بلوار ساحلی قدم می‌زنید، عظمت کشتی‌های تجاری در افق، به شما یادآوری می‌کند که در مهم‌ترین بندر ایران هستید. اما روح بندر در بازارهایش جاری است. بازارهای تو در تو که بوی ادویه، انبه و ماهی تازه می‌دهند.

بندرعباس شهر رنگ‌هاست؛ چادرهای رنگی زنان بندری (چادر بندری)، برقع‌های هنرمندانه و شلوارهای گلابتون‌دوزی شده.

اینجا گرما شوخی ندارد، اما خونگرمی مردمش گرمای هوا را از یاد می‌برد. برای مسافرین، بندرعباس یعنی خوردن نان «توموشی» در ساحل «سورو»، تماشای غروب در پشت کشتی‌ها و شنیدن صدای نی‌انبان که ناخودآگاه شما را به وجد می‌آورد.

توصیه‌ای از طرف پلومر:

ساحل سورو: برخلاف پارک‌های ساحلی مدرن، ساحل سورو (در غرب شهر) بافت سنتی خود را حفظ کرده. اینجا می‌توانید پا برهنه روی ماسه‌های نرم راه بروید و زندگی واقعی مردم بومی که کنار دریا خانه دارند را ببینید.

بازار ماهی‌فروشان جدید: حتماً صبح زود (ساعت ۷ تا ۹) به بازار ماهی‌فروشان (که معماری شبیه سفره‌ماهی دارد) بروید. تنوع عجیب‌وغریب ماهی‌ها (کوسه، سنگسر، هامور، شیر) و هیجانِ حراج ماهی دیدنی است.

آبگرم گنو: اگر از گرما و شرجی کلافه شدید، به کوه «گنو» (۳۰ کیلومتری شمال شهر) پناه ببرید. آنجا هوا خنک‌تر است و می‌توانید در چشمه‌های آبگرم معدنی شنا کنید.

پنجه‌علی: برای دیدن نمای شبانه بندرعباس و کشتی‌های روشن در دریا، به زیارتگاه پنجه‌علی در ارتفاعات بروید.

دیدنی‌های شاخص شهر:

• معبد هندوها (پرستشگاه بت‌گوران): یادگار تجار هندی با معماری منحصربه‌فرد مخروطی.
• عمارت کلاه فرنگی: تجارتی‌خانه‌ی قدیمی هلندی‌ها.
• موزه مردم‌شناسی خلیج فارس: یکی از بزرگترین و غنی‌ترین موزه‌های جنوب.
• چشمه آبگرم گنو: منطقه حفاظت شده کوهستانی با آب‌وهوای متفاوت.
• بازار قدیم و بازار شب: محل فروش اجناس ارزان و وارداتی.
• حمام گله‌داری: حمام تاریخی تبدیل شده به موزه.
• پارک ساحلی غدیر و دولت: طولانی‌ترین بلوار ساحلی ایران.